‘Ha, Lucas! Ga zitten.’ Jacqueline verschuift wat paperassen op haar bureau en kijkt hem stralend aan. ‘Geloof het of niet,’ zegt ze. ‘Die wezentjes hebben een taal, een echte taal, net zoals wij.’
‘Dus dat kind had gelijk,’ mompelt Lucas.
‘Wat?’
‘O, niets. Dat is geweldig nieuws, Jacq! Kun je het al vertalen?’
Ze lacht. ‘Nee, daarvoor is het te vroeg.’
Lucas’ mobiel klingelt. ‘Een berichtje van Iris. Momentje.’ Hij kijkt Jacqueline opgetogen aan. ‘Er zijn nog meer blauwtjes gearriveerd.’
‘O, maar dat is geweldig! Die zullen elkaar heel wat te vertellen hebben. Ergo: meer data en dus een grotere kans voor ons om hun taal te ontcijferen.’
‘Nog even en we kunnen met ze communiceren?’
Jacqueline knikt. ‘Zeker weten!’
« Kiek!
Riekooi »
« Kiek! Riekooi »
Communicatie, Fictie
Nog even (Blauwtjes 22)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Kiek! Riekooi »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Marlies, je pakt ons allemaal. En dat al wekenlang ☺
Dank je, Ewald. 🙂 Heb je de door jou gemiste verhaaltjes intussen ook gelezen?
Hartje!
Drie had ik er gemist, Marlies, maar inmiddels ben ik weer helemaal bij!
Mooi!
Fantastisch, een eigen taaltje… Maar of de wetenschappers goed voor het bestaan van de blauwtjes zijn? Willen wel weten, maar vaak eigenbelang.
Ja, @Levja, dat wordt nog spannend… 🙂
Wat leuk, een eigen taal voor de blauwtjes.
Ik blijf de serie volgen, Marlies. 🙂
@Nel 🙂
@Marlies. De blauwtjes verdienen wederom een hartje!
geheimtaal!