Peter had een pickup die de hebbelijkheid had steeds opnieuw te beginnen, als je hem niet zelf afzette.
Dus met één kant van Bob Marley’s live-LP gingen we op pad om eens te peilen hoe ver onze zender reikte. Het was beter dat Marley steeds weer klonk en weerklonk, want dan was het signaal herkenbaar.
De flats in de buurt veroorzaakten al uitval of storing, maar verderop was de Noorderbegraafplaats. Een open ruimte met aan de rand de ringvaart van de polder, water geleidt ook radiosignalen.
Tussen de graven leefde het beoogde station – niks zendamateurs, wij gingen radio maken! – weer op.
Vermoedelijk hebben we op die begraafplaats dan ook onze grootste luisterdichtheid gehad.
Een dienstbetoon aan een vaak vergeten doelgroep.
André, ik heb een associatie met pickup naar die grote auto’s met laadbak.
Ik heb het gevoel dat je pick-up schrijft voor de platenspeler, die jij voor ogen hebt.
Grappig de luisterdichteid op de begraafplaats!
In de tijd waarin het speelt was een pickup ondubbelzinnig platenspeler…
Hemelse radio. Ik zie het voor me.
Haha, leuk bedacht <3
Trouwere luisteraars kun je niet hebben.