Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Ongenoegen

2 juli 2016 | 120w | Gijs Smit | 3 |

“Jullie mogen me niet! Jullie nemen me niet serieus!”
“Ssst,” zeg ik terwijl mijn wangen kleuren, en ik bied mijn excuses aan: “Dat was ik niet. Dat was mijn ongenoegen. Ik probeer hem stil te houden, maar dat lukt me niet altijd.”
Mijn gesprekspartners kijken me verstoord aan.
“Verman je,” zegt de oudste, “hou je ongenoegen onder controle. Stel je voor dat wij ons ongenoegen vrijuit lieten spreken.”
Je voldoet niet, fluistert iets bijna onhoorbaar door de kamer, je bent incompetent.
Ik merk dat mijn ongenoegen zich geneert en zich verstopt, ergens tussen mijn angst en mijn zucht naar wandelingen op het strand.
“Zo is het beter,” zeg ik, “dank jullie wel. Waar hadden we het ook al weer over …”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »