Twee kleine gitzwarte oogjes kijken de kamer in. Is er nog wat lol te beleven? Zeker nu Thomas het pand verlaten heeft? Voor hoelang? Dat is maar de vraag. Een nachtraaf is het. Net als het dier dat achter de kleine pretoogjes schuilt.
Het is best een komisch gezicht. De oogjes lopen strak op en neer, alsof ze aan een touwtje zitten. Soms vlak onder de plint, horizontaal. En dan weer verticaal, tussen twee plinten door. Een potlood ruimte hebben ze slechts nodig. Om te ontsnappen.
Maar het lijkt of de duvel ermee speelt. De zwarte oogjes kunnen het gat niet meer vinden. Nieuwe plinten? Te veel kaas gegeten misschien? Of nee, wacht, het is zomer. De plinten zetten uit!
Ik geloof niet dat ik het helemaal snap, Mien. Toch een hartje voor de schattige, verdrietige kraaloogjes, die hun ontsnappingsroute kwijt zijn.
Dit muisje steelt mijn <3
Wat een lief verhaal. Al houd ik zelf deze diertjes graag op gepaste afstand ondanks de mooie kraaloogjes. 😉
Zielig voor het muisje, moet ze wachten tot de winter? Winterslaap dan maar vervroegd houden…
mooi verzonnen Mien!