Objectief ben ik natuurlijk niet. Eerlijk gezegd word ik een beetje misselijk als ik naar haar verhalen luister. Maar dat is niet eerlijk tegenover haar. Ze vertelt gewoon over haar werk.
Natuurlijk zit haar ook wel een en ander dwars. Zo zijn er geen leidinggevenden meer, omdat alle teams zelfsturend zijn. Maar informeel is duidelijk wie er het meest te zeggen heeft.
Ze wordt ook niet blij van het stuivertje wisselen van functies om haar heen.
En ze was echt ontdaan toen er niets gedaan werd aan de dag van de verpleging.
Nee, zij kan er niks aan doen dat ik ziek werd van werken anno nu, en stuurloos wegdreef.
Hard werken doe ik nog steeds, om overeind te blijven.
Recht uit het hart. Daarom mijn <3
@Levja mijn ❤️elijke dank!
Een eerlijk verhaal, Lisette.
Mooi verteld.
<3
@Nel, dank je!
@Frank, ik heb mijzelf, echt per ongeluk, een hartje gegeven. Wat nu?
Ook dat is je van harte gegund Lisette!
Lekker laten staan Lisette. (En ik verklap volgens mij geen groot geheim als ik zeg dat de meeste schrijvers zichzelf ook vaak -al dan niet per ongeluk 😉 – een hartje geven).
@Frank oké dan, maar ik vind het zo suf….
@Levja, dankdank
Zo te horen maakt zij grote kans de volgende te zijn…
Een herkenbaar stukje!
@Katie, ik hoop het niet, want dan duikelt ons gezinsinkomen wel erg veel omlaag…En verder fijn dat je het herkent, al wens ik mijn situatie niet echt aan iemand toe
Mooi geschreven. <3
Dank je, Ingrid
Zuster Lisette,
Deze column stuurde me naar een nieuwe invalshoek.
@VmetdeVork, en beviel die invalshoek?