Ze komen elkaar tegen op het dorpsplein. Zij, dochter van de plaatselijke vuilnisman en hij, zoon van de kasteelheer. Als ze elkaar in de ogen kijken, slaat de vonk over. Hij is overweldigd door haar schoonheid; zij valt als een blok voor zijn reebruine ogen.
Terug op het kasteel droomt hij van haar. Zijn verloofde, dochter van een zakenrelatie van zijn ouders, schudt hem wakker:
“Waar denk je aan? Kom, verkleed je voor het feest.”
Zijn gedachten zijn er niet bij, als zij de volle zaal betreden. Hij eet gedachteloos van de reebout.
Alles wil hij doen om haar terug te zien. Lukt het hem de toorn van zijn vader te weerstaan?
Kan hij leven van de liefde zonder luxe?
Een stuiversromannetje voor jouw hp, Niceway. 😉
Leuk, Nel!
Wim Schudspier had dit stukje zeer zeker leuk gevonden. Ik in ieder geval. 😀
Leuk!
Hij zal wat moeten inleveren maar liefde maakt rauwe bonen zoet.
(vrij vertaald naar mijn oma)
Dank, Niceway, Mien, Alice en Katie.
Grappige uitdrukking, ik kende alleen “Honger maakt rauwe bonen zoet”
Dat klopt Nel, dit is een variatie.
Zuster Goudriaan,
Ik zou hem willen zeggen: “Ja, je kan leven zonder luxe!”
Aan deze roman valt een goede stuiver te verdienen.
Vroeger vond ik die stuiversromannetjes zo lekker aan het strand. Heel de dag bakken op het zand en lezen. Bij het weggaan kon die dan in de prullenbak. Nu doe ik beide dingen niet meer, ha ha. Zullen we het maar wijzer noemen????