De hele buurt liep uit voor Bert. Hij nam afscheid van ons allemaal, maar het meest van zijn moeder. Buurvrouw van Gulik was een stoere vrouw, die het thuis voor het zeggen had. Zijn vader was een aardige, beetje saaie man.
Wat onhandig gaf Bert zijn moeder een knuffel, niet gewend aan zoveel tederheid en zo’n groot publiek.
Hij ging varen, op de Karel Doorman, het vliegdekschip waar Nederland zo trots op was. En wij waren weer trots op hem.
’s Avonds kwam de buurvrouw een kopje koffie drinken bij mijn ouders. ‘Ach’, zei ze, het valt allemaal best mee. Over een jaar komt ie alweer over een half jaar terug.’
Dat vuiltje in haar oog was wel een tegenvaller.

Daarvoor heb je Fisherman’s friend. Hopelijk kwam hij door man!
@Mien: ah, dat is waar ook! Dat was dus dat snoepje dat ze had gepaktbuit haar tas.
Een familieverhaal. Ik denk zelfs waargebeurd.
@Levja: klopt, met wat dichterlijke vrijheden mijnerzijds
Grote glimlach om dichterlijk. Vrijheden, ja.
Onmisbaar … tassen met snoep … en medicatie. Niet echt snoep zo’n Fishetman’s Friend.
Nou wil ik niet lullig doen Lisette maar Nederland heeft geen vliegdekschepen. Voor het verhaal komt het natuurlijk wel goed uit.
@Luc: het is niet lullig, maar ook niet waar, Luc. Ik heb grondig onderzoek gedaan, en de Hr.Ms.Karel Doorman is echt een Nederlands vliegdekschip geweest. Zie Wikipedia boor meer informatie.
Lisette. Je zult er maar trots op zijn, een oorlogsschip. En Bert.
Anderhalf jaar weg zonder verlof? Lijkt me sterk.
De aanhalingstekens staan niet goed:
‘Ach’, zei ze, het valt allemaal best mee. Over een jaar komt ie alweer over een half jaar terug.’
‘Ach,’ zei ze, ‘het valt allemaal best mee. Over een jaar komt ie alweer over een half jaar terug.’