Schaduwen tekenen schimmen op de muren van mijn slaapkamer. Een luguber vlammenspel, een macabere dans van licht en donker. Ik zie monsters, hun klauwen die krassen op het behang, zonder geluid.
Het is echter niet stil. De wind fluistert onverstaanbare woorden. Een hond in de verte blaft een waarschuwing. De spanten van het dak kraken onheilspellend. Het zijn misschien de knoken van de geesten. Ik hoor ze spreken op de vliering van de zolder.
Ik wil het deken over mijn hoofd trekken, durf mij echter niet onderdompelen in het donker. Mijn bloed verkilt, stolt als ik de klink zie bewegen. Ik wil wegspringen, maar doe niets. Uiteindelijk gaat de deur open.
Een kleine stem zegt: ‘Papa, ik kan niet slapen!’
Heel treffend neergezet
Een verrassend einde dat ik zeker niet zag aankomen.
Reactie hoort bij dit stukje. Hier op zijn plaats. Nogmaals excuus.
Dank je wel, Dana en Ewald. Ik hou wel van een verhaal met een twist op het eind en ben blij dat jullie dat ook vinden. Groetjes. Rudi 🙂