Zij had nog steeds niet gesproken. Geen woord. De hele dag zag je haar vinger in de lucht. Stilte. Het was 12 november, ik weet het nog heel goed, op het strand van Scheveningen. Vanuit de wandelwagen stak die vinger. Wijzend in de lucht. Ik lette er niet eens meer op. Ik keek haar zuchtend aan, terwijl ik haar nog eens goed inpakte. Haar das strak om de nek, muts over de oren en deken over haar benen. Een lach? Dat zag ik vast verkeerd. Weer die vinger. “Meeuw” klonk het. Tranen rolden over mijn wangen. Mijn vrouw lachte en sprak na 3 jaar. Alle hoop was terug. Dat woord zal ik nooit meer vergeten. Het was 12 november “Meeuw”.



Beste Sterke Stem, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie