‘Karsten, wat een wanorde in je kamer,’ zei Marina.
‘Ja, mam. Ik orden het straks wel.’
Hij slofte moedeloos naar boven.
‘Opruimen is energieverspilling. Je bergt iets op en daarna heb je het opnieuw nodig. Dit is trouwens georganiseerde chaos. Ik weet precies wat er op welke hoop ligt,’ mompelde hij.
Met een diepe zucht ging hij aan de slag. Plots vond hij, tussen de rommel, een spelletje dat zijn aandacht trok. Dat zou hij straks gaan spelen. Of … nu? Nee, hij moest eerst verder doen. Had hij geen recht op een pauze? Natuurlijk wel.
Even later zat hij in een andere wereld. De rest volledig vergeten.
‘Lukt het, Karsten?’
Hij schrok.
‘Euh, niet zo vlot als ik hoopte, mam …’

Wat leuk en lief beschreven. <3
Dank je wel HarrijSmit 🙂
Tja, onze zoons waren weinig anders… 😉
Leuk. Els, vooral die slotzin 🙂 <3
@Els, een goed geschreven dialoog.
Dank je wel, Hay, Nel en Ineke 🙂
echt een puberverhaal, liefdevol geschreven