Rijdend over een gebroken achtbaan,
langs de rand van een vulkaan,
als mijn geest het dreigt te begeven,
kiest het ego dan voor overleven,
zonder even stil te staan?
Niets compleet zelfs niet bijna,
Vallend richting kokende lava,
kijk ik dan omhoog?
Was voorgaande slechts proloog,
een vergeten alinea?
Anderen zeggen: “spijt
is zonde van je tijd.â€
Beter gedaan als gelaten,
zelfverwijt is voor hiaten,
is alles opgeven dan wijsheid?
Vergeten en vergeven,
dat is nou eenmaal leven,
geeft mijn omgeving als raad,
maar ik voel alleen maar haat,
gevoel negeren is me helaas niet gegeven
Als de één het zat vindt,
maar de ander nog bemint,
is het dan verraad,
als iemand je achterlaat
en zonder jou opnieuw begint?
@G.j. Je hebt ziedend als titel gekozen maar ik lees pijn. Ik vind het prachtig!
Thx @Desiree, dichten is ver buiten mijn comfortzone. Ik heb expres gekozen om een keer over de woede en niet het verdriet te schrijven. Elk rouwproces gaat door ontkenning, woede, verdriet en acceptatie heen, wat het hele proces kenmerkt en doorwerkt tot ver daarna is, zoals jij zegt, pijn.
Prachtig geschreven.
Thx @Gerda 🙂
Mooi
Thx @Lousje 🙂