Schrijf mee!
« »

Liefde, Mensen, Poëzie

Ziedend

19 januari 2013 | 120w | G.J. van Gisteren | 4 |

Rijdend over een gebroken achtbaan,
langs de rand van een vulkaan,
als mijn geest het dreigt te begeven,
kiest het ego dan voor overleven,
zonder even stil te staan?

Niets compleet zelfs niet bijna,
Vallend richting kokende lava,
kijk ik dan omhoog?
Was voorgaande slechts proloog,
een vergeten alinea?

Anderen zeggen: “spijt
is zonde van je tijd.”
Beter gedaan als gelaten,
zelfverwijt is voor hiaten,
is alles opgeven dan wijsheid?

Vergeten en vergeven,
dat is nou eenmaal leven,
geeft mijn omgeving als raad,
maar ik voel alleen maar haat,
gevoel negeren is me helaas niet gegeven

Als de één het zat vindt,
maar de ander nog bemint,
is het dan verraad,
als iemand je achterlaat
en zonder jou opnieuw begint?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »