Zuchtend staat Anna voor de spiegel. Dit model is óók niet wat ze wil. Als haar moeder even in de deuropening naar haar kijkt, tovert ze een brede glimlach tevoorschijn. Vooral niet laten merken dat ze het maar niks vindt. Al die bemoeizucht en betutteling is ze meer dan zat.
‘Ik ben oud en wijs genoeg om zelf te bepalen hoe ik er uit wil zien,’ mompelt ze in zichzelf.
“Kijk, mam!” Zegt Anna zo opgetogen mogelijk. “Hoe vindt je me zó?” In plaats van blij kijkt moeder zorgelijk.
“Ach kind, waarom doe je dit jezelf toch aan?! Ik moet haast een bril opzetten om jou nog te kunnen zien!
“Ach, mam” zegt Anna tevreden, “dat is niet míjn probleem!”
“Ach kind, waarom doe je dit jezelf toch aan?! Ik moet haast een bril opzetten om jou nog te kunnen zien!”
De logica van die zin ontgaat mij volledig…
Tja, nog even puzzelen dus om hem door te hebben…
Goed lezen, met de juiste bril op 😉
Als je bedoelt dat de bril die het meisje op heeft gezet heel groot is klopt het m.i. ook niet dus ik geef het op en snap ‘m nog steeds niet. Niet dat dat hoeft hoor.
LOL, dat meisje heeft helemaal geen bril op! Moeder ook niet
Het gaat om totaal iets anders, denk eens na, waarom zou de moeder een bril op moeten om haar dochter nog te kunnen zien?
Ik ga het niet verklappen hoor!
Dan zal het wel een heel dun meisje zijn.
Tja, je wordt warm…!
De clou is ; slotzin goed lezen.
Sorry ik haak echt af.
Jammer, ik ga het nu niet vertellen, hopelijk snappen anderen de onderliggende
lading. Wel bedankt voor je reacties, je hebt het i.i.g. gelezen.
Bij mij valt het kwartje ook niet
Tja, dan zal het verhaaltje wel te cryptisch zijn?
(Te) magere meisjes die heel tevreden zijn, gaat er nu een belletje rinkelen?
Pro-ana lijkt me, maar dat is met 1 ‘n’.
Klopt, het gaat om dat idee, maar niet om die site.
@Gerda, met bovenstaand commentaar wordt het voor mij ook duidelijk. Het is leuk als de lezer (vind ik) wat mag invullen. Echter in jouw stukje ervaar ik die ruimte als te groot. Het probleem van Anna komt niet duidelijk over waardoor ik ook met vragen achterbleef. Ik hoop dat je wat met deze feedback kunt.
@ Desiree:
Dank voor je feedback. Zoals ik al zei, het stukje zal wel te cryptisch zijn, en niet iedereen denkt meteen aan anorexia bij het thema bril.
Wellicht kan ik het zelf even met door „andere bril” lezen en evt. iets meer prijsgeven.
Het kwartje viel bij mij ook pas na alle reacties.
Misschien in de titel haar Anna R. noemen?
@ Levja.
Dank je Levja. Dat zou nog een goed idee kunnen zijn.Ik weet niet of iedereen ooit van die site heeft gehoord. Ik zag onlangs bij Dr.Phil dat die site bestaat. Maar de meeste mensen zullen wel eens van anorexia hebben gehoord, of erover hebben gelezen.Ik denk er nog even over na hoe dit aan te passen.
mooie invalshoek gekozen! Dit verhaaltje verdient meer hartjes
@JelStein
hartelijk dank! 😉
Ik heb net vanwege de leuke discussie een nieuwe versie geschreven.
Ben benieuwd of dat beter wordt opgepakt.
@Gerda Jouw stuk ervaar ik niet als te cryptisch, wel als te onduidelijk. Wie wat waarom doet/zegt, wordt niet goed verteld. Uit de reacties begijp ik dat het moet gaan om iemand die aan anorexia lijdt, maar dat kan ik niet uit het stuk op zich gewaar worden. Ook niet wanneer ik het lees met de wetenschap waar het over zou moeten gaan. Mijn reactie gaat niet in één reactieveld passen, ik heb het hele stuk als het ware ontleed. Dit om duidelijk te maken hoe ik als lezer jouw tekst beleef. Welke vragen er al lezende ontstaan.
– Zuchtend staat Anna voor de spiegel. Dit model is óók niet wat ze wil.
De(ze) lezer kan zich hier het volgende afvragen: is Anna op zoek zijn naar een (nieuwe) spiegel? Of zou ze een bril aan het proberen zijn, dat is uiteindelijk het thema hier. Gaande het lezen wordt duidelijk dat het hier om geen van beide gaat. Dat raadselachtige begin is wel mooi gevonden, maar het geeft in dit geval geen duidelijkheid achteraf
– Als haar moeder even in de deuropening naar haar kijkt, tovert ze een brede glimlach tevoorschijn.
Het is duidelijk dat moeder staat te kijken, maar het is niet duidelijk wie er een glimlach tevoorschijn tovert. De deuropening kan naar een pashokje verwijzen, dus geen bril. Is Anna een kledingstuk aan het passen?
– Vooral niet laten merken dat ze het maar niks vindt.
Er is al zoveel “ze” voorbijgekomen dat de(ze) lezer het spoor nu bijster is. Heeft Anna iets aan dat ze niet leuk vindt, of doet de moeder haar best om niet te laten merken dat ze niet gecharmeerd is van wat ze ziet?
– Al die bemoeizucht en betutteling is ze meer dan zat.
Hier wordt het wat duidelijker, Anna is de betutteling zat, zo blijkt uit de volgende zin. Maar de voorgaande zinnen zijn hiermee nog steeds niet echt goed te begrijpen
– ‘Ik ben oud en wijs genoeg om zelf te bepalen hoe ik er uit wil zien,’ mompelt ze in zichzelf.
Aha, het zou hier om een puber kunnen gaan. Op zoek naar de eigen identiteit. Of zou het om een aanstaande bruid gaan die zelf wil bepalen hoe ze er op “haar” dag uit wil zien?
Hoe iemand eruit wil zien, lijkt meer te verwijzen naar een staat van zijn, dan naar hoe een bepaald kledingstuk staat. Er wordt als het ware een statement mee gemaakt. Heeft Anna opeens paars haar, heeft ze zich helemaal in het zwart gehuld, of staat ze in een bruidsjapon voor de spiegel, en komt dit niet overeen met de wensen van de moeder?
– “Kijk, mam!” Zegt Anna zo opgetogen mogelijk. “Hoe vindt je me zó?” In plaats van blij kijkt moeder zorgelijk.
Omdat de(ze) lezer zich probeert voor te stellen dat Anna zich opgetuigd heeft, lijkt het woord “opgetogen” hier wel leuk gekozen zijn. Maar het staat er wat vreemd. Hoe kun je iets zo opgetogen mogelijk zeggen? Kennelijk wil Anna doen alsof ze blij/enthousiast/opgewekt/uitgelaten of verrukt is. En dat zou door moeten klinken in haar stem.
– “Ach kind, waarom doe je dit jezelf toch aan?! Ik moet haast een bril opzetten om jou nog te kunnen zien!
Heeft Anna hier iets aangetrokken – bijvoorbeeld die bruidsjurk of de zwarte kleren – of gaat het om iets anders, iets wat Anna zichzelf aandoet? Toch paarse haren? Probeert de moeder te zeggen dat ze eerst de outfit of het haar van haar dochter ziet, en dan pas Anna zelf?
Uit de commentaren blijkt dat Anna volgens de moeder zo dun is dat ze zonder bril nauwelijks te zien is. Deze lezer zou (zonder voorkennis) niet op dat idee gekomen zijn. Met overigens ook niet.
– “Ach, mam” zegt Anna tevreden, “dat is niet míjn probleem!”
Anna is blij met wat ze in de spiegel ziet, ook al maakt dat haar moeder niet blij. Ook deze zin maakt niet dat de(ze) lezer nu aan anorexia gaat denken.
Iemand met anorexia is nooit tevreden met het eigen uiterlijk. Iemand met die ziekte heeft een vertekend zelfbeeld. In de spiegel zal zo een patiënt altijd iemand zien die dik is, die een dikke buik heeft. Zo een patiënt is er altijd van overtuigd dat er nog meer gewicht verloren kan worden. Zelfs wanneer dat gewicht al ver beneden het gewicht is dat als ondergrens wordt aangegeven bij een bepaalde lengte en gewicht.
Als Anna aan anorexia lijdt, zal ze aan haar moeder niet vragen: “Hoe vind je me zó?” Anna zal daar geen commentaar op willen hebben, dus gaat ze daar ook niet om vragen.
Een stuk zou geen uitleg nodig moeten hebben. Wanneer meerdere interpretaties mogelijk zijn, kan dat de pret verhogen. Wanneer je als auteur een bepaald iets wilt vertellen, dan moet je er wel voor zorgen dat lezers je verhaal kunnen begrijpen.
Kan een enkeling het verhaal niet volgen, dan kan het heel goed aan die enkeling liggen. Wordt een verhaal door veel lezers niet begrepen, dan zou het heel goed aan het verhaal kunnen liggen.
@ Ineke, dank voor je feedback.
Het is me nu duidelijker wat er anders had gekund / gemoeten in dit stukje.
Dat ik iets wat ik schrijf duidelijk voor me zie, wil niet zeggen dat iedereen het zo ziet.
Dat overkomt me andersom ook bij sommige stukjes van schrijvers alhier.
Maar dat terzijde.
Tot zover de inhoud. Nu nog wat opmerkingen die te maken hebben met spelling en grammatica.
– hoe ik er uit wil zien
Eruitzien is één woord. Het is wel een woord dat gescheiden kan worden, en kunnen één of meer woorden tussen de verschillende delen van het woord geplaatst worden.
Hier zou het “hoe ik eruit wil zien” moeten zijn
– “Kijk, mam!” Zegt Anna zo opgetogen mogelijk.
De komma na “kijk” lijkt overbodig te zijn, maar dat is ook een kwestie van keuze. Wanneer de komma er staat, geeft dat aan dat er een pauze volgt, dat betekent dat “mam” dan een uitroep is. Er lijkt aan te worden gegeven dat er geschreeuwd wordt, maar er wordt slechts opgetogen iets gezegd.
“Zegt” zou met een kleine letter moeten zijn omdat het hier gaat om een “uitgeleide” van een citaat. De zin loopt alleen maar goed als je hem zo leest. Na “mam” zou een komma geplaatst moeten worden, maar omdat er een uitroepteken staat, doet men dat doorgaans niet
– “Hoe vindt je me zó?”
Vindt zou vind moeten zijn. Probeer maar eens zo een zin te vormen met lopen of gaan, dan merk je het vanzelf
– “Ach kind, waarom doe je dit jezelf toch aan?! Ik moet haast een bril opzetten om jou nog te kunnen zien!
Aan het einde van de zin mist het aanhalingsteken
– “Ach, mam” zegt Anna tevreden, “dat is niet míjn probleem!”
Na “mam” hoort er een komma geplaatst te worden. Dat kan volgens de ELDA-regel, of niet, maar een komma moet er wel staan. Een tweede reden om een komma te plaatsen is het gegeven dat het hier om een onderbroken citaat gaat
Op het forum vind je een topic met betrekking tot de ElDA-regel. Zie: http://forum.120w.nl/discussio.....gel#Item_1
@Gerda het is wel een erg uitgebreide reactie geworden
@ Ineke, voor mij is het niet erg dat het een uitgebreide reactie geworden is,
Meer voor jou, vanwege de tijd en aandacht die je erin hebt gestoken.
Dat valt te waarderen.
Nogmaals mijn dank.
@Gerda, dankjewel voor je waardering