In de auto luisteren we zwijgend naar de radio. Kane zingt zijn toepasselijke Rain down on me. Bij het uitstappen reikt hij mij een open gevouwen paraplu. Niet veel later staat er zonder iets te vragen een latte machiato voor me klaar. We drinken samen aan een tafeltje en kijken niets zeggend in het rond. De voorstelling is puur genieten en ik kijk opzij. Hij kijkt glimlachend terug en pakt mijn hand die hij op zijn warme dijbeen legt. De weg terug is net zo rustig als de nacht mooi is. De koplampen duwen het asfalt in stilte naar huis waar de maan ons volgt. Hij kleedt zich uit en stapt in bed. Kom hier! Is wat hij zwijgend vraagt.
« Dat verklaar en beloof ik
Ik, jagerrobot »
« Dat verklaar en beloof ik Ik, jagerrobot »
Communicatie, Liefde
Zwijgend
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jolanda van Gils of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Dat verklaar en beloof ik Ik, jagerrobot »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Koplampen die asfalt naar huis duwen: dat leest als poëzie. Prachtige zin in een beeldend stuk.
beste Jolanda,
m.i. moet 2e regel: reikt hij… ipv rijkt hij zijn.
verder mooi beeldend stuk
Jee wat dom … kan ik dat nog veranderen nu? dankje Marianne !