Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Vurig

26 december 2012 | 120w | Inge Hulsker | 3 |

Ik staar in de vlammen, die telkens weer proberen zo hoog mogelijk te reiken, maar weer worden teruggetrokken naar hun oorsprong. Onvermoeibaar blijven ze oplaaien. Van geel tot knalrood kleurend van inspanning. Er is geen vlammetje bij dat het opgeeft. Een rilling trekt over mijn rug. Ik leg mijn hand tegen mijn gloeiende gezicht. Hoe lang zit ik hier al? Hoe lang is hij al weg?

Steeds meer vlammen geven hun eeuwige strijd op en sterven een stille dood. De laatste gloeiende puntjes houden wanhopig vast aan de zwartgeblakerde resten. Ik wacht tot het laatste lichtpuntje dooft. Nog steeds blijf ik zitten. Pas als ook mijn gezicht niet meer gloeit, hijs ik me met een zucht overeind. Het is koud.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »