Wij gingen door met onszelf exibitionistisch en uitdagend
in God’s aangezicht af te rukken,
om zekerheid te krijgen dat onze vingertoppen niet vergaan
in de kom met gewijd water, uit de kraan,
tot de ultieme druppel.
Immer in dienst voor de laatste sacramenten,
om het even of die op tijd komen of te laat.
Niet getreurd: de winter van ontevredenheid komt en gaat
en daarna is er weer een nieuwe lente.
Na ons cultureel en educatief bezoek
wandelden wij terug naar huis
over het kerkplein en om een verre hoek
waar evenmin zaligheid was, maar daar noemden wij het “thuis”.

Recente reacties