Mijn dystopie is gelijk aan mijn utopie.
Ik wens een leven lang de maand januari van IJsland met minder dan vijf uur zon per dag. Ik wil om de dag de batterij in mijn zaklamp moeten vervangen.
Als jongetje speelde ik al met het dimlicht zodat het leek alsof mijn moeder mij voor ontbijt riep in plaats van het middageten.
Ik ben een enkeling met deze wens, al laat regisseur van de filmhit ‘Holland op z’n gat’ Mark Rutte mijn wens doen uitkomen. Het begint met Tante Truus die wel iets heeft liggen voor je gebroken enkel of je kinkhoest. Maar eindigt met je vader en broertje op een tandem in de huiskamer om de elektrische kachel draaiende te houden.
Gezien te titel is de eerste zin van het verhaal overbodig.
Daarna volgt het mooiste stuk van het verhaal: “Ik wens een leven lang de maand januari van IJsland met minder dan vijf uur zon per dag. Ik wil om de dag de batterij in mijn zaklamp moeten vervangen.
De laatste regel is ook sterk. Wat ertussen zit leest niet vlot. Er lijken woorden te ontbreken en soms lijken woorden in de verkeerde volgorde te staan.
Eens met de vorige reactie. Er zitten leuke vondsten in, maar te weinig samenhang.