Nadat zijn zuster en haar echtgenoot uit hun woning waren gezet door ambtenaren van verschillende Ministeries, fysiek en logistiek ondersteund door een detachement van soldaten, boden Herbert en Amy hen een schuilplaats aan in hun eigen schrale appartement, vooraleer zij konden worden afgevoerd naar een centrum voor maatschappelijke heropvoeding.
Hun appartement was gesitueerd in een modern appartementsgebouw met verouderd sanitair en dito elektrische leidingen… Vanzelfsprekend waren zij kinderloos (het leven was al gecompliceerd genoeg zonder) en hadden dus wat plaats om familieleden op te vangen. Zijn schoonbroer had een hekel aan Herbert, behalve wanneer die voor hem nuttig kon zijn. De hekel was wederzijds, hartgrondig. De afstand tussen hen bleef even groot en werd zelfs groter, gedurende het tijdelijke samenwonen.

Grappig dat Herbert steeds weer terugkomt in je verhalen. Arme ziel, hij treft het niet.
Door die naam door te voeren, ontstaat er een completer beeld van de dystopische wereld die je schetst.
Grauwig en benauwd.
Dees: Herbert komt steeds weer terug in de verhalen omdat het om een serie verhalen gaat met dezelfde hoofdfiguur, zoals je ongetwijfeld wel doorhebt.
De grauw- en benauwdheid is uiteraard ook zo bedoeld. Leuk om te vernemen dat je het wel kunt waarderen.
Ik vind het origineel en zeker dystopisch. Omdat er geen specifieke toekomstelementen zoals ruimteschepen etc in meedoen, maken de verhalen, het voor mij, extra benauwd.