U heeft het bericht misschien ook gelezen, niet uw nieuwsgierigheid kunnen bedwingen en het filmpje bekeken. Helaas moest ik wegkijken. Natuurlijk ben ik niet de enige die wegkeek. Wegkijken is een onwillekeurige spier.
Ik wil mijn spijt betuigen voor mijn ruggengraatloze daad.
Maar helaas, het is zoals Gerrit Zalm en Els Borst in hun boek zeggen: Voor een slappe houding is een spijtbetuiging niet voldoende.
Ik ben het met hun eens, maar ik was nog niet geboren tijdens de tweede wereldoorlog en “Habe es nicht gewußt“. Nou ja, later pas, want in mijn tijd leerden we nog geschiedenis op school.
Enfin, bij deze, mijn welgemeende excuses, ook namens andere wegkijkers die niet willen toegeven dat ze wegkeken bij dit filmpje.
Wat je niet ziet, is er immers niet…
Bedankt voor de link he 🙁