‘Goedemiddag.’
‘Goedemiddag.’
‘Gaat u maar vast liggen,’ zegt ze, ‘ik kom zo.’
‘Prima,’ mompel ik.
Ik probeer deze dame te beschrijven. Ze heeft geen vriendelijke stem, iets wat tegen je kan werken, in dit vak. Maar haar intens blauwe ogen, ze doen me denken aan de Adriatische zee, maken alles goed. En haar volle lippen glimmen. Ik hoop dat ze snel terugkomt, zodat we eindelijk aan de slag kunnen.
‘Daar ben ik dan,’ glimlacht ze.
‘Gelukkig maar,’ fluister ik. Wat me nu pas opvalt, ze draagt hakken. Ook heeft ze haar haren slordig opgestoken.
‘Ga nu maar eens lekker ontspannen liggen.’
‘Ga ik zeker doen.’
Ze schrikt: ‘Wanneer bent u voor het laatst naar de tandarts geweest?’
Een uitstekende vraag.

Recente reacties