Schrijf mee!
« »

Liefde

Utopie

1 december 2011 | 120w | Verna | 0 |

‘Op vredige wijze ontslapen.’ De woorden zeiden me niets, ze gleden langs me heen. De wereld om mij heen verdween. De mensen zag ik niet. De rozen op de natte aarde, ik keek erdoorheen. De houten kist die zo in het grafgat zou verdwijnen vervaagde voor mijn ogen. Vanbinnen was ik bij haar. Zij lag niet daar, ik was niet hier. Wij waren geen lichamen, maar de personen die erin huisden. Onze personen waren onlosmakelijk verbonden door onze liefde. Wij waren één. Een zoute druppel gleed over mijn wang. Ik zag haar lachen, ze was mooi. Sprookjes bestaan, daar was ik zeker van.

Nu valt de deur met een klik dicht. Ik ben een eenzame psychoot. Ze bestaan toch niet.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Verna of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »