Enthousiast wees hij van krijtbord naar leerling, met een aanmoedigend “yes? yes?” Meneer Graafsma; leraar Engels, enthousiast, kettingroker, soms beneveld.
Dan vertelde hij over zijn zoons liefdevol, bewonderend, begeesterd, wild gebarend… Eerbiedig luisterden we naar zijn verhalend verdriet, zijn passie… hulpeloos. Het syndroom van Down, de strop om zijn trots, verzacht met een nevel… Het werd tijd voor zijn pensioen, afscheid… Onze geliefde leraar Engels… weg…
We hoorden gefluister over zijn drinken, zijn kroeglopen, zijn pijn… Ik wilde het niet weten, niemand wilde het weten… Leerlingen en collega’s die Graafsma kenden kregen een bericht van de directeur… Meneer Graafsma is dood…
Het syndroom van Down, de strop om zijn trots, had een eind aan een leven gemaakt: Zijn leven.
Om misverstanden te voorkomen, Mijnheer Graafsma had twee zoons met Down Syndroom, trots als hij op zijn kinderen was, hij heeft het feit dat-, nooit kunnen verwerken.
120 woorden is niet voldoende voor deze lieve man.
tja, zo is ie mooi, maar ik was eerlijk gezegd op het verkeerde been gezet (wat overigens moet kunnen). Soms is 120 toch te kort!
Mooi stukje en zielig, dat ook wel. Kwam dat allemaal weer terug na de doorwaakte F1nacht?:-7
Je had nog een woord over! Als je wat beter had gepast en gemeten, had het allemaal best in 120 woorden gepast en had je die reactie niet nodig gehad :pirate:
Hebben we niet allemaal een mijnheer Graafsma als docent gehad?