Veilig in haar huis, opgetrokken uit normen, waarden en dwanggedachtes. Waar angst en burgerlijkheid heersen. Alleen diegenen die in haar plaatje passen, worden toegelaten en krijgen een plaatsje toebedeeld in haar leventje. Zorgvuldig uitgekozen. Beoordeeld op inkomen, opleiding en maatschappelijke status. Mensen staan niet in de rij om te worden toegelaten in haar domein, maar dat heeft ze niet in de gaten. Haar bekrompenheid staat een helder inzicht in de weg, zelfreflectie is een woord, dat niet in haar vocabulaire past.
In de loop van de tijd is haar huis steeds leger geworden: steeds minder kunst aan de muur, steeds minder bezoekers.
Bij haar dood staan er slechts 3 mensen aan haar graf. Wellicht is ze toch te kieskeurig geweest?


Recente reacties