Onze pittige dochter van bijna 5 heeft moeite met het woord pyjama. Het wordt meestal uitgesproken als: “Plama”. Ze weet wel hoe het hoort, maar het is veel makkelijker om het zo uit te spreken. “Help je me even met mijn plama”. Als moeder verbeter ik haar graag en zeg: […]

Wat zie ik vaag vanavond. Het is zo merkbaar dat het richting winter gaat. Iedereen is in het grijs gekleed. Ook krijg ik geen goed beeld van de gezichten. Een beetje een dooie boel wel. Terwijl ik echt heb uitgezien naar een feestje. Een uitnodiging met een dresscode. Wel een […]

Het gaat stormen! Vanmiddag op het strand zagen we het al aan het water en proefden het in de lucht. Mijn vader en ik keken elkaar grijnzend aan, de schampere opmerking van de vanmorgen gearriveerde buurman indachtig. In de verschroeiende hitte van de stilte controleren we alle bevestigingspunten, zetten hier […]

Zoals ieder die zijn familie voldoende kent, zijn er altijd enige bij met een veeg van het ongewisse. Niet erg, zolang de rest zich geen Übermensch voelt. De broer van mijn opa heeft iets met geluk. Op zijn leeftijd schaamt hij zich; hij heeft zich nooit boos betoond. Achternicht Boebie […]

Het zou een geintje worden. Een party in nachtkleding. Uiteindelijk werd het dat ook maar dan in andere zin. Terwijl de rest van de genodigden zich zwetend uitsloofden op de dansvloer trokken wij ons dubbel van het lachen terug in de kleine schuur waar de strozakken lagen. “Jouw pyjama is […]

“Weer eentje,” zegt de politieagent. Hij leest de brief die aan de pyjama was gegespt. Mijn floret is de pen. Een vermoeiende pen gedoopt in vermoeiende inkt. Woorden die door de beschermende constructies van comfortzones glippen, soms sluipend, andere keren bruusk en confronterend. Het filter van de mens is sterk […]

Er ligt een groene stronk op het fietspad en het is niet van de najaarsstorm, geen boomtak of rietkluit, nee een echte stronk boerenkool. Enkele losgeslagen bladeren liggen ervoor. Alsof ze het zinkende schip al verlieten voor de gehele stronk de grond raakte. Over de motieven kan ik louter speculeren: […]

Ik ruik het aan de geur, het is mis gegaan. Ik voel het natte laken, de pyjama die plakt aan mijn lijf. Ik ben bang, bang voor wat ze gaan zeggen. Soms hebben ze medelijden, soms zijn ze zorgzaam. Dit is echter de derde nacht dat ik het niet droog […]

Robin en Lisa fietsen met de rest van hun vriendengroepje naar de kroeg. Ik kijk ze na en vraag me af wanneer ze zo groot zijn geworden. Als de dag van gisteren herinner ik me hoe mijn zevenjarige zoon bijna elk weekend zijn vriendinnetje te logeren had. Dan liet ik […]

Elk jaar vlas ik erop om toegelaten te worden tot het walhalla van de Eerste Kamer. Ook nu doe ik een gooi naar de selectie. Ze zullen mij niet betichten van laaggeletterdheid. Als ik er doorheen kom, krijg ik een deelnamebewijs. Om de smaak te pakken te krijgen, kan ik […]

Ik zie het uithangbord ‘museum’ en aarzel of ik nog naar binnen zal gaan. Het is al kwart over drie. Iets trekt me er naartoe. Er zitten twee dames aan een houten tafel, met een kaartsysteem voor zich. Verder zie ik niemand, geen enkele bezoeker. ‘U bent hier goed’, zegt […]

Nee, niet vandaag, denk ik als ik de wekker zie. Snel sla ik het dekbed open, schiet in mijn pantoffels en trek mijn badjas aan. Ik gun me geen tijd voor koffie, maar kiep een glas water achterover. Gehaast stift ik mijn lippen en kam mijn krullen. Een kauwgompje moet […]

Ik kus je koude wangen en veeg verdwaasd mijn krullen uit mijn ogen en voel daarbij verdwaalde tranen Je lippen star gesloten verhard door tijd en situatie en toch is alles zo bekend dat ik je niet wil missen Je zwijgt en ik zwijg met je Alles is zo anders […]

“In golven minuscule kortsluitingen, elektrische miscommunicatie en verkeerd geïnterpreteerde gegevens ontstaat het toeval. Grijze massa, hunkerend naar orde, vindt patronen, extrapoleert gegevens naar omstandigheden en plots een nieuw perspectief. Simultaan vurende synapsen versterken assumpties, muteren hypotheses en creëren het verhaal.” Hij wijst richting modelhersenen en observeert de collegezaal. Gulzig drinken […]

Er staat een groene lamp gericht op mijn slaapkamerraam en ik voel me een soort biodynamische ecohoer, die voor een proletarisch bedrag een paar woorden omwoeld in veel te lange, door vettig condensglas reflecterend licht/ verlichte zinnen mag typen. Hoera voor de eenzaamheid, een lofrap op de treurnis die je […]