“En wat is je alternatief, als ik vragen mag?”
Hij taxeerde me over de rand van een glas bier waarvan het beeld hem blijkbaar “iets te troebel” voorkwam. Wat volgde was die periode van het grote zwijgen. Ik dacht na over zijn bevreemding, veronderstelde dat dit het moment was waarop mijn schaakstukken weer in stelling werden gebracht dan wel veilig werden opgeborgen. Mijn laatste poging.
“Ik ben moe vriend. Gezin, werk. I love, hate the chains. Altijd rusteloos zitten en….
Iets piepte hem weg:
“11 uur…” Sprak hij kort, leegde haastig het glas. Het handgebaar richting z’n scherm was lusteloos. “Morgen stemmen, vergadering. Even kijken hoe ik oppas voor Joah en Danielle regel.”
Ik observeerde, zag mezelf in het morgen.
@Kees. Dagelijkse beslommeringen een beetje bevreemdend neergezet. Het beletselteken achter 11 uur is net overbodig, lijkt mij.
@keesleeuw: ik vind het tegelijkertijd mooi en onbegrijpelijk, dus toch een hartje.
Ik gaf een hartje voor je hoofdpersonage. Omdat ik er mee te doen heb… Ocharme de rusteloze man met de irreëele droom. Komt er een vervolg?
Ewald,Lisette: Dank voor jullie commentaar. Ik denk dat het stukje duidelijker had gekund.
@Nele, dank voor je commentaar. Misschien schrijf ik morgen een deel 2.
@Kees. Mijn ‘bevreemdend’ was geen kritiek, integendeel. Meer een constatering. Ik vond je stukje juist goed, maar daar had ik duidelijker over kunnen zijn. Niet voor niets een hartje gegeven!
man gevangen in zichzelf,