We hebben al meer dan 300 kilometer gereden. Nog 539 kilometer te gaan. Het was een leuke vakantie met elkaar. Mooi weer, lekker eten en we kampeerden op een gezellige camping. We waren nog maar net onderweg en toen slingerde de caravan nogal achter de auto. Later nog een keer en we schrokken ons rot. Gelukkig viel het mee en stonden we niet overdwars op de tolweg in Frankrijk.
Opeens overvalt me een gevoel van heimwee. Ik mis het telefoontje van mijn vader. Hij was nooit zo spraakzaam door de telefoon. Maar wel klonk ieder jaar dezelfde riedel wanneer ik vertelde dat we onderweg waren. “Waar ben je nu? Hoe ver moet je nog? Kijk je uit? Rij je voorzichtig?”
« Over Vampieren en Kikvorsmannen
Slingereieren »
« Over Vampieren en Kikvorsmannen Slingereieren »
Familie, Mensen
Onderweg naar huis
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lena of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Over Vampieren en Kikvorsmannen Slingereieren »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoi Lena, mooi, lief en herkenbaar verhaal! <3
<3
Mooi! Zeker de laatste alinea. Van mij een hartje
@Lena: de laatste alinea raakt me in mijn hart, mijn vader was precies zo, en ik mis het ook vreselijk dat ik mijn ouders niet even kan brllrn dat we op de terugweg even bij ze langs komen.
Brllrn is bellen, natuurlijk…
ja je verwoordt goed de angst van de vader dat zijn dochter iets overkomt en dat je daar als dochter – of zoon- toch aan gehecht bent