Strakblauwe lucht met slechts enkele wolkjes. De zon schijnt. Een hond rent op me af en wordt streng teruggefloten. Hij luistert niet. De bel rinkelt, de bomen gaan omlaag en de brug toont vol trots haar onderkant. Bij het zien van de klinknagels, vraag ik me af welke geheime boodschap er te lezen valt voor blinden. Naast me staat een meisje met een kort rokje en kippenvel op haar haar benen heen en weer te wiegen op de muziek die ik zachtjes hoor uit haar koptelefoon. Op nog geen 2 meter afstand van mij twijfelt een fietser of hij zijn handschoenen uit zal doen. In de verte hoor ik het geluid van een grasmaaier en een ambulance,
Herfst in Amsterdam.


Denk niet dat blinde mensen aan de onderkant van een brug gaan voelen;)
Mooi en beeldend beschreven!
Mooi.