Ik sta op het bovenste dek van het grote schip, met duizenden passagiers. We verlaten Southampton. De meeuwen vliegen mee, het grauwwitte zeeschuim kolkt rond de boot. Ik ben met mijn gedachten bij dat andere schip, dat ruim honderd jaar geleden uit deze haven vertrok. Volgens de eigenaren niet kapot te krijgen; het hoefde daarom ook niet te worden beveiligd. Goede kijkers ontbraken, het radarwaarschuwingssysteem werkte niet. De bemanning van een nabij schip waarschuwde ook niet voor de ijsschots. ‘Dop je eigen bonen maar.’
De Titanic verging, velen stierven, maar ook velen konden het navertellen, bijvoorbeeld een jong meisje als oude vrouw, nog tachtig jaar na dato.
De zee kan onschuldig zijn, maar zich ook tot een inhalig monster ontpoppen.
« We zijn een keer naar Leffringckoucke geweest…
Vogelvrij »
« We zijn een keer naar Leffringckoucke geweest… Vogelvrij »
Communicatie, Mensen
Cruiseboot
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van José van Rosmalen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« We zijn een keer naar Leffringckoucke geweest… Vogelvrij »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Jose, goed geschreven; als lezer voel ik de wind door mijn haren en hoor ik het gekrijs van de meeuwen. Ook ging ik met je mee terug in de tijd, naar die verdrietige gebeurtenis met de Titanic.
Voor deze mooie reis-ervaring een hartje!
Mooi, José!
<3 Daar denk ik ook altijd aan, als ik mij op een boot bevind, dat een mensenleven zo kwetsbaar is. De zee, ze geeft en ze neemt, altijd iemand…
@José. Heel mooi José.
bijvoorbeeld een jong meisje als oude vrouw, nog tachtig jaar na dato.
Dit vind ik geen mooie zin. ‘… bijvoorbeeld een jong meisje, 80 jaar na dato een oude vrouw, lijkt mij beter.