Een mooie zondagnamiddag: weer spendeerde Rinus vrolijk 20 ballen aan een tribunezitje bij F.C. Nucleotide. Topmatch!
Bij het eerste fluitsignaal is het laatste pilsje voor nog vol. Volgen: enkele sms’jes, pilsje halen, selfie, praatje met collega-supporter twee rijen lager, patat halen, pilsje halen, nog pilsje halen, selfie maken, plasje doen.
Na 40 minuten haast Rinus zich naar de bierkraam.
Tweede helft: telefoontje of twee, hotdog halen, pilsje halen, fotootje maken, telefoontje, praatje drie rijen hoger, plasje doen, mails en facebook checken, pilsje halen, tribune tijdig verlaten.
Maandagavond: oudercontact op school. Rinus heeft een afspraak met juf Sandra, de klasjuffrouw van zoon Robbie.
Zelfverzekerd stapt Rinus het lokaal binnen en opent het gesprek:
“En? Mijn zoon kan geen uur stilzitten, zeker?”
Leuk stukje, o_verschreef. Persoonlijk lijkt in de eerste zin ‘spendeert’ mij mooier dan de verleden tijd. Maar nogmaals, dat is persoonlijk.
Heerlijk, zo’n inzicht van papa!
Lijkt me een vader die van ieder struikelblok een springplank maakt. Hij staat zo te lezen heerlijk in het leven.
Door de vele komma’s na een of twee woorden in de zin versterk je het gejaagde karakter van de vader.
@o_verschreef, leuk! De appel valt dus niet ver van de boom.
Een sterrenelftal. Dat mag duidelijk zijn.
Heel expressief geschreven.
Dank je, Ewald, Marie en Alice.
@ Lisette: Zouden appels via hun boom ook erfelijk belast zijn?
@ Mien & Levja: fijn! Bedankt!