Zomer 2011. Mijn besluit staat vast, ik blijf in Nederland. De zee, daar wil ik heen. De duinen, het strand. Het bijna verdronken land. De lucht, de aarde, zijn verzadigd van water. Met zuidwester en rubber laarzen ga ik op weg, voor gek verklaard door de nietwetenden. Mijn eerste stappen op het verlaten stukje aarde laten afdrukken na die snel weer verdwijnen. En zie, elementen van de natuur, hier ben ik en richt mijn blik op de sombere schoonheid voor mij. De zware wolken, in alle schakeringen van grijs raken bijna de golven die witte willekeurige lijnen trekken in voor mij onbekende tinten blauw terwijl de wind met haar lied mijn oren streelt en de zee en het zand dirigeert.
« Pannenkoek en plagiaatscanner
Eten en emotie »
« Pannenkoek en plagiaatscanner Eten en emotie »
Natuur, Poëzie
Sombere schoonheid van de zee
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Petra Teeuwsen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Pannenkoek en plagiaatscanner Eten en emotie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik ruik de zee ..