Drie zijn er bij ons thuis in korte tijd de revue gepasseerd en ze dansten stuk voor stuk de Can Can, ongeneerd de witte rok omhoog. ‘La, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la’. Graag zelf de klemtoon leggen lezer, want ik kom er niet aan uit.
Ik doel hier natuurlijk op onze drie blauwvoorhoofdamazones die stuk na stuk luisterden naar de naam Rico en stuk voor stuk, beest voor beest, superlenig waren met hun papagaaiendijen en -nek.
Ziet u het voor zich lezer? ‘La, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la.’ Ja, ja, vijftien lala’s en daarna hielden ze op. ‘Rrrrriekkoooo, Rrrrrriekoooo, Rrrrrrriekoohhhh… Koppie krauw!’
Doet mij zo denken aan papegaaitje-leef-je-nog!
Beste Mien,
Mijn eigen inzending even buiten beschouwing latend, vind ik dit stukje de meest originele benadering van het woord van de week.
Gr. +<3,
Chris
@C.P. Vincentius: Een uitzonderlijk ‘stel’ zijn jullie beslist en inderdaad originele benaderingen. Maakt het elke week weer levendig (er)
iets voor Buddingh misschien?