Mijn buurman was heel erg ziek. Hij was aan het doodgaan, vertelde mijn ouders. Ik was een jaar of tien, en vond het indrukwekkend eng. Ze vertelden dat hij een morfinepompje kreeg.
Morfine hoorde dus bij doodgaan. Brrr, naar.
Veel later kwam ik het goedje weer tegen, toen mijn moeder in slaap geholpen werd, om nooit meer wakker te worden. De morfine maakte haar pijn in die laatste dagen draaglijker, ons verdriet bleef enorm. Gemengde gevoelens.
En onlangs was ik zelf aan de beurt. Een schouder uit de kom doet flink zeer, en het wachten op de dokter duurt altijd lang. Een broeder bood me morfine aan. De dosis was laag, en de pijn ging er dwars doorheen. Stom spul.
Auw. Raak Lisette. (Ok, omdat ik het niet laten kan: Kom schouder er onder. 😉 )
@Hadeke, nog liever de schouder dan je hele ribbenkast 🙂
Hopelijk nu wel beter.
@Levja, nog steeds bij de fysio, maar wel veel beter!
Beterschap @Lisette. En een spoedig herstel.