Liggend in de lentezon beminden zij elkaar. Zij had haar hoofddoek afgedaan en alle schroom had ze afgelegd. Haar lange haren bedekten de bovenkant van zijn lichaam. Het gras was vochtig van de ochtenddauw.
“Kom, liefste, streel me nog eens.”
…
De groep naderde vanuit de verte. Vage stemmen werden luider en luider. De merels die eerst nog uitbundig zongen, staakten hun lied. Een wolk schoof voor de zon.
Ze stonden op en pakten hun kleren. Ze bedekten hun schaamte. Beschutting was er niet in het open veld.
“Je hebt mijn zuster te schande gemaakt,” schreeuwde hij. “Je verdient de dood.”
“En meekomen jij, kleine hoer.”
Op het gras restten de afdrukken van hun lichamen.
Prille liefde in de kiem gesmoord.
Op de valreep nog even een stukje. Ik had deze week geen tijd om te schrijven of te reageren.
Wel de andere verhalen gelezen en gewaardeerd met hartjes.
Ja, afschuwelijk hoe prille liefde (weer) de grond in wordt geboord. En waarom?
Waarom dood boven liefde?
Mooi, Nel. Je vraagt je af waar andere mensen zich mee bemoeien.
Bedankt, Levja en Han.
De familie-eer! Anno 2016 bestaat het nog altijd. Ongelofelijk.
Ja, Ewald. Helaas overwint de liefde niet altijd en al helemaal niet als er eerwraak in het spel is.
Heftig Nel. Ik heb toevallig ook gisteren een verhaal over eerwraak op Literair Werk gezet. Het blijft voor ons moeilijk te begrijpen.
In België zouden ze zeggen: “Laat ons gerust!”
Groetjes & hartje, Rolf van der Leest
Dank je wel, Rolf.
Wat een toeval (als het al bestaat)! Ik lees net in de krant de column van Rene Diekstra, over een verboden liefde tussen twee tieners. Verdrietig dat het nog bestaat. Mooi geschreven.
Dat is zeker toevallig, Alice.
Dank je wel voor je compliment.
Op de valreep nog een mooi, maar pijnlijk stukje, Nel.