Daar lopen ze. Gewikkeld in de verstikkende schaduw van meters stof en achtenveertig graden Celsius.
Kleurrijk en synthetisch.
Het schilderij draagt hun gesluierde woorden en pijn met opgeheven hoofd. De nuances lenen zich wonderbaarlijk en potloden noch penselen kennen de macht van het geluid.
Waar gaan ze naartoe?
Wat weet ik van hun meerduidigheid, van hun verhaal?
Onder de omslagdoeken schuilen naakte lichamen; ik herken ze niet.
En zij, vraag ik mij af, herkennen zij zichzelf nog als zij zich wassen? Of zijn zij zonder al die lappen niet meer dan een röntgenfoto, waarop alleen de getuigen van verboden wegen oplichten?
Aan mijn muur hangt slechts een vraagteken.
Een eindeloze verf-zandvlakte, die het lijden van oranjegeel tot dieprood hooghartig verdoezelt.
Luus, aangrijpende beelden, kleurrijk in vele tinten.
Prachtig!
<3
Een stukje van een poëtische schoonheid <3
<3 Ik heb thuis ook zo'n plaatje aan de muur hangen, gevonden op Twitter. De vrouwen hebben vliegers vast. 🙂
Prachtig stukje. Heel beeldend.
Nel, veel dank voor je hartje en je mooie compliment… Het is aangrijpend, ook in het echt. Het schilderij houdt het dichtbij.
Ewald, dankjewel voor je poëtische reactie en je hartje. ?
Dankjewel Nele, mooi symbolisch, die vliegers.
@Levja, dankjewel voor je compliment. En nog gefeliciteerd! ???
Poëzie met P!
Dank met een D, buitenboek! ?