Droom je wel eens dat je slaapt? Nee? Gelukkig maar, want dan ben je dood. (*lachband aan.)
Deze conversatie komt nietsvermoedend voorbij op Nickelodeon. U weet wel, die kinderzender waar ze religie hebben vervangen door humor en tovenarij. De serie is te snel en te flitsend voor mijn kinderen om lang stil te staan bij dat ene zinnetje, maar ik denk er nu al een paar weken over na. En ongekend: de filosofische diepgang van deze ‘grap’, gaat mij nog steeds te boven. Er zit een paradox in, dromen dat je slaapt. Hoewel je gelukkig wel kunt slapen terwijl je droomt. Droom dus vannacht, en eerlijk, ik probeer al tijden te slapen. Niet als verkapte doodswens. Maar als empirisch experiment.
‘De lachband aan’ vind ik persoonlijk erg leuk. In jouw stukje.
Tegelijk ook erg griezelig in mijn eigen leven, als ik eraan denk dat de laatste cliniclown, die ik aan het werk zag bij een kinderkankerpatiëntje, wel een lachband kon gebruiken.
Praat me niet van clini clowns. Horror, reinste horror.
Interessant, dromen dat je slaapt, lijkt me best mogelijk. Geen reden om bang te zijn voor de dood toch? Fijn hoe een irritant kinderprogramma je op een filosofische overweging brengt 🙂