Hij hangt tegen de balustrade van zijn leven.
Zij voelt hoe het terrein hem gestaag ontglipt.
Slechts gestut door verdwaalde woorden, vloeit het met de smeltende kracht van de metafoor geruisloos onder hem vandaan.
Hij vertelt de bomen dat hij verslaafd was, is, altijd zal zijn. Aan een baldadige engel waarvan hij niet weet waar ze ooit vandaan kwam. Dat het vrijwel zeker met het aantal wolken te maken heeft, met de kleur van muziek en vogels.
Met wat bewaard zal blijven als alles voorbij is.
Plots boort zijn blik zich verwonderd door het gebladerte.
‘Ik ben een wrak,’ zegt hij, ‘maar niet van verdriet.’
En weet zij wie hij zal zijn, is, altijd was.
Haar antwoord op geen vraag.
Luus, ik heb je verhaal een paar keer gelezen en vind het bijzonder van sfeer,
Heel fascinerend ook. <3
Dankjewel Nel. Ook voor je hartje.
@Luus, weer eens verwonderd over zoveel mysterieus aantrekkende zeggingskracht heb ik je gelezen. Verslaafd aan een baldadige engel; ik zou graag eens je hersens/hart willen lenen en dan een Mili-verhaaltje schrijven. Een hartje is het minste.
Mooi stukje.
Antwoord krijgen op geen vraag? Ze kreeg te horen wat ze niet wilde? De doorgronding gaat vanmorgen niet vlekkeloos.
*Hij hangt tegen de balustrade van zijn leven. – heel mooi.
@Mili, dankjewel… 🙂 Engelen zijn soms baldadig. Ik wil je met plezier mijn warrige hersens en hart eens lenen maar ik denk niet dat jij dat nodig hebt. xx
@Mien, met dank!
@Annemieke, ze kreeg antwoord zonder vraag te hoeven stellen. Ik denk dat ze altijd elkaars antwoord waren en zullen zijn. En dat ze zich dat op dat moment realiseert. Dank voor het lezen en je compliment.
Zuster Luus,
Dit gedicht brengt mij terug naar de Ijsbaan in Gorinchem.
Hangend tegen de balustrade met een Schuttersbier en een joint.
Nadekend over het einde van Het Kralenspel van Herman Hesse en dat leuke meisje uit Breda. De dag erna ging ik demonstreren voor het behoudt van de Kalenderpanden in Amsterdam.
Prachtig taalgebruik!
Prachtig!
Lieve Vork, als mijn schrijven jou in een waas van Schuttersbier en joint naar zo’n bijzondere herinnering terugbracht, ben ik volmaakt gelukkig. Herman Hesse, dat leuke meisje uit Breda, de Kalenderpanden in Amsterdam, hoe kan ik het mij kleurrijker wensen? Dank voor jouw bijzondere reactie…
José en Peter, mijn oprechte dank.