In 1984 kreeg ik met Pasen een oranje-groen-geverfd piepkuiken. Ik noemde haar Zebra. In dat jaar had ik ook nog twee imposante grootvaders, die altijd vloekten en spuugden op de grond. Ze wantrouwden melkboeren, postbodes en hippies en betwijfelden openlijk de herkomst van hun eigen kindergebroed.
Zebra werd slachtrijp en mijn ouders wilden hun vaders hun bloed bewijzen. ‘Doe het dan,’ schreeuwde moeder terwijl mijn kip steeds heviger in haar armen spartelde. Mijn vader, de ogen gesloten en het hoofd afgewend, zwaaide met de bijl.
Zebra vloog weg. Over de heg. Het gras bloedde en ik weende. Niemand had honger, die dag. We schilderden het huis in felle regenboogkleuren, moeder leerde gitaarspelen met haar tenen en vader kreeg een baard.
Heel bijzonder en goed geschreven stuk. Persoonlijk vind ik de allerlaatste regel een tikkeltje ‘over the top’, maar desondanks zeker een hartje waard! <3
Bij 'Doe het dan' zou ik op een nieuwe regel beginnen.
Yolo. Ik snap denk ik de clou. ise.
Beste Nel,
Dat krijg je wanneer vrouwen zich in trijpen jurken hullen. Iedereen met een kippenren weet:Je moet je gevederde vrienden de nek omdraaien, anders rennen ze rond als een kip zonder kop.
Met vriendelijke groet + hartje,
Chris
Dank voor de reacties en hartjes.
@C.P.Vincentius: waarom zijn het weer ‘de vrouwen’? De man met de bijl hakte de armen er wel af, hoor. (Hoewel Hay dit een beetje over de top vindt.)
En de ouders gingen zich pas kleden in hippie-klederdracht na het gebeurde. (Ze hadden “hun vaders hun bloed bewezen” en kwamen er toen pas grondig en uiterlijk voor uit.)
Droegen hippies trijpen jurken? Ik denk hierbij eerder aan prinsessen uit de middeleeuwen.
Mannen in trijpen jurken zie je minder vaak, vandaar.
Groet,
Chris
Het gras bloedde vind ik een meesterlijke zin. Alleen daarom al hartje.