Vijf meiden kregen die dag hun bul van de Amsterdamse Hogeschool. Ze hadden mij als stagebegeleider uitgenodigd erbij te zijn. Ik ging er met de trein vanuit Utrecht naartoe. Lopend naar het gebouw merkte ik dat het niet meer ging; de wind blies te krachtig.
Ik stapte om vier uur in de trein terug, de laatste die nog tot Utrecht reed. De geplande nieuwjaarsreceptie op mijn werk was inmiddels afgeblazen.
Voor de mensen die kwamen en niet weg konden werden slaapplekken geregeld.
Ik had mijn eigen oplossing om thuis te komen. Ik nam de bus naar Rotterdam en voelde de zijwind beuken. Toen ik aankwam, was het ergste voorbij.
Tijdens de zwaarste storm van deze eeuw hield ik me staande.
Beste Jos’e,
De zwaarste storm tot nog toe. Van deze eeuw lijkt me voorbarig. We hebben nog 85 jaar te gaan.
Leuk schetsje,
Jose van Rosmalen,
Het is mooi dat die gebeurtenis in drie blokken is verdeeld.
Van die storm kan ik me eigenlijk niets herinneren.
Misschien had ik toen nachtdienst en zoals altijd bezig in mijn fantasie in plaats van met aarde.
VmetdeVorK.
ik herinner me de storm nog erg goed. Is in mijn geheugen gegrift.