De theorie ken ik. Jarenlang doceerde ik erover aan politiemensen. Als je iets heel ergs meemaakt, waaraan je je niet kunt onttrekken, dan kan dat een trauma veroorzaken. Ik leerde hen ook hoe je ermee kunt omgaan. De wond is er, het litteken zal blijven, maar je kunt wel geheeld worden. Door de schoonheid van natuur en kunst bijvoorbeeld. Of door je weer verbonden te voelen met je omgeving.
De dag na de aanslagen in New York merkte ik bij mezelf de behoefte om mijn medeburgers vriendelijker dan normaal te groeten. Het evenwicht moest worden rechtgezet, niet iedereen was een terrorist.
Sinds gister ben ik weer opnieuw uit het veld geslagen. Ik ga op zoek naar balans, na Charlie Hebdo.

@Lisette, wens je succes, het is verre van evident. <3