Mijn schoenen zijn nog rood van het zand, op mijn shirt zit een dubieuze vlek. Met twee koffers en een tas vol souvenirs sta ik op Schiphol, tussen de mensen van wie ik maanden geleden afscheid nam. Ik ben weer thuis, maar zo voelt het niet. Het doet me weinig, die schone westerse wc, warme douche en propere maaltijden. Mijn oude leven is terug, alsof ik nooit ben weggeweest. De tijd zal hem mij doen vergeten, maar ik zal elke avond naar de sterren blijven kijken, zoals we iedere avond samen deden. Dan zal ik aan hem denken en hem het beste toewensen. Dan zal ik hem weer even missen. Hij, het jongetje dat mama zei. Hij, mijn Afrikaanse zoon.
« Hoofd zonder uitzicht
Vrolijk Kerstfeest (1) »
« Hoofd zonder uitzicht Vrolijk Kerstfeest (1) »
Communicatie, Cultuur, Familie, Mensen
Het jongetje dat mama zei
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Hoofd zonder uitzicht Vrolijk Kerstfeest (1) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties