“Wat wil je van me!?”
“Madeleine heet je toch? Typisch een naam voor een rijkeluisdochter.”
“Maak me los!”
“Dat zou je wel willen hè? Dat touw schuurt zeker langs je mooie porseleinen pianohandjes?”
“Wie ben jij, laat me gaan idioot!”
“Dame toch, je weet net zo goed als ik dat ik je niet kan laten gaan zolang je vader niet heeft betaald. Ik maak hier de regels.”
“Hoezo betalen? Hij heeft niks gedaan, verdomme! Waarom ik?”
“Hier, eet wat, je hebt nog niets gegeten sinds eergisteren. Toe, anders overleef je het sowieso niet. Kom op … ja goed zo. Wacht, ik pak een tissue, er druipt mosterd langs je kin.”
“Rot op! Ik wil niet dat je aan me zit!”
Dit dialoog is zo ontzettend realitstisch. Ik vind je plaatsing van komma’s prachtig. Deze geeft de natuurlijke manier van spreken nog meer vorm. En een originele verwerking van het woord mosterd! Het enige wat ik jammer vind is dat het thema al vaak verwerktt is in verhalen. Rijke vrouw gekidnapt door scumbag voor geld van vader. Maar zo een stukje zegt niets over hoe het verhaal verder kan gaan.
Mooie reactie Lila. Dank je. Over het thema heb je gelijk. Dit is mijn eerste verhaaltje hier. En ik ga op zoek naar meer originelere invalshoeken voor de volgende stukjes.
Lila, welkom! Goed stukje en we hopen je hier uiteraard veel vaker te zien! <3