Mijn buurvrouw is geboren in Thailand, begrijp ik. Het verhaal van haar verhuizing ken ik niet. We praten vooral met handen en voeten met elkaar, en dan over het weer. Wat ik wel weet, is hoe goed ze haar tuin verzorgt. Met heel veel zorgvuldigheid wordt er geplant, gepoot en geschoffeld. Soms lijkt het alsof ze haar planten lieve woordjes toefluistert. Het gemak waarmee zij dan op haar hurken zit, is wel wat jaloersmakend.
Laatst zag ik haar bezig in het steegje achter onze huizen. Ze wenkte me en liet een zakje wilde bloemenzaad zien. ‘Zij straks bloeien’, zei ze met een glimlach. Een fleurig stukje op een onooglijk plekje, wat een vooruitzicht! Meer aankondiging heeft een lente niet nodig.

Wat lief. Een kleurenexplosie hopelijk in het verschiet.