In de stilte van de nacht klinkt tromgeroffel. Eerst zacht, dan steeds luider. Zijn handen weten van geen ophouden; zijn vingers bewegen snel op het strakgespannen vel van de trommel.
Terwijl hij doorspeelt, ziet hij de beelden voor zich van zijn verre vaderland in oorlog. Mannen, vrouwen en kinderen worden ruw uit hun huizen gesleurd en genadeloos neergeknald. De aarde kleurt langzaam rood. Het land wordt bedekt met lichamen.
Hij speelt onafgebroken door in een opzwepend ritme.
Het geluid dringt diep door in de huizen. De buurt verheft zich. Dan staan ze voor hem: twee mannen in witte pakken. Hij loopt gewillig mee. Buren kijken zwijgend toe. Het wordt weer stil. De trommel blijft onaangeroerd achter in de lege kamer.
Aangrijpend!
~ Voelbaar ~
De traumatische gebeurtenissen laten diepe wonden na…
Dank voor reageren @Levja en @bartsnel
sterk stukje Nel
Dank je wel @José
Gelukkig dragen de signalen van de trommel het virus nog niet over.
Ik heb diepe bewondering voor de vrijwilligers die in het rampgebied de zieken en de lijken wegbrengen.
met vriendelijke groet,
Chris