De man toeterde. ‘Stap maar in Els.’ Hij keerde de wagen en reed naar het motel. Bij de receptie kregen ze de sleutel van kamer 314. Die middag doken zij in bed en beminden elkaar hartstochtelijk.
‘Nu zijn we wel toe aan een hapje eten.’
Ze kregen een tafeltje in de hoek van het restaurant.
‘Onze collega, siste Els.’
‘Dat is ook toevallig Peter, dat ik jullie hier tref.’
‘Ja, leuk Frits’, grimaste Peter.’
‘Wat geinig om twee collega-wethouders te zien, veertig kilometer van ons stadhuis. Zal ik een fotootje op Facebook zetten?’
‘Weet je Frits, jouw voorstel voor dat nieuwe zwembad zullen we graag steunen en dat je neef de aannemer is, daar hebben we het niet over. Deal?’
Bijna had ik ‘wat een herkenbaar stukje’ geschreven. Net op tijd besloot ik om dat niet te doen. Jullie zouden foute dingen over mij kunnen gaan denken. 😉
Gelukkig vult niet iedereen het thema als een nieuwjaarsreceptie in. Die hebben we namelijk al gehad …
@jose, ooooh, werkt dat zooo? 🙂
@hay, ben al een poosje niet op de site geweest, dus wat gemist. Ik heb nl. wel een stukje over een nieuwjaarsreceptie klaar liggen. Nu durf ik het hier niet meer te publiceren, natuurlijk…
Irma toch! 😉
Trek je asjblieft niks van mij aan …
@Hay, dan gooi ik ‘m er toch maar op, dat kost je dan wel een hartje 🙂
@Irma
Je boodschap is begrepen. 😉
@jose, 🙂 Dat is nog eens een deal.
Ja, Hay, natuurlijk het schrikbeeld van elk overspelig stel, ineens een collega en dan nog chantage ook. Gelukkig is het maar fictie!
Volgens mij komt dit vaak op deze manier voor.
Ik ruik eigenlijk al een triller, vermengd met een zwoele romance! <3
Realistisch! Het aanhalingsteken moet na onze collega in plaats van na Els.
<3 De ene duik is niet de andere: bed / bad
@Jose Geinig stukje 😉 Ze kunnen nog altijd een trio gaan formeren…