‘Sorry, mam,’ zegt Robin beteuterd.
Even ziet Gina hem weer als zesjarig jochie. Hij had een keukenrol afgerold en overal velletjes verstopt, ook in de thermoskan. Toen Gina daar even later koffie uit wilde schenken, had ze hem op het matje geroepen. Maar hij keek zo schuldbewust, dat ze meteen haar armen om hem heen sloeg om hem te troosten, in plaats van hem op zijn kop te geven.
Nu is hij vijftien en groter dan zijn moeder. Gina kijkt naar het boek dat op tafel ligt. De kaft is bruin van de cola. Het boek staat bol, voornamelijk door de velletjes keukenpapier die Robin tussen alle bladzijden heeft gestopt.
Ze slaat haar armen om hem heen. ‘Geeft niet, jongen.’
Mooi getroffen!
Een paar opmerkingen:
* Bij die leeftijden zou ik geen cijfers gebruiken en zeker niet bij ‘6-jarig’.
* Ik zou het mooier vinden als er een hint gegeven wordt naar de reden waarom Robin tussen álle bladzijden een stuk keukenpapier doet. Als het een schoolboek is waarin hij de voor hem belangrijke pagina’s op die manier aangeeft, kan ik het beter begrijpen.
Onvoorwaardelijke moederliefde.
Ah lief! Love it! Ik zou ‘op zijn kop geven’ liever vangen door ‘een standje geven’. Mooier woordgebruik en past beter bij dit stukje.
Dank je @Hay! Je hebt gelijk, ik ga de cijfers voluit schrijven.
Wat je andere punt betreft, is het duidelijk dat hij met het keukenpapier probeert het boek te redden van de cola die hij eroverheen gegooid heeft?
Dank je @Anneke!
@Irma Dankjewel 🙂 Mja, misschien wel, maar is ‘een standje geven’ niet een beetje een ouderwetse uitdrukking?
@Inge
Ach ja, die cola! Dat had ik kunnen weten. 😉
🙂
mooi verhaal, echte puber en liefhebbende moeder