Baldert laveerde tussen de lavaklippen door. In de schuimende branding sprong hij uit zijn boot en trok hem op het zwarte strand.
Het midden van het eiland, waar ooit de krater lag, was nu een cirkelvormige, met hei en dwergstruiken begroeide vlakte. Daar stond Albans hut, opgetrokken uit granietblokken. Toen zijn geit luid begon te mekkeren, kwam Alban naar buiten.
‘Wat zoek je hier, jongen?’ vroeg hij. ‘Ben je op mijn bezittingen uit of denk je bij mij antwoorden op je vragen te vinden? In beide gevallen zal ik je teleur moeten stellen.’
‘Ik kom niet met vragen,’ antwoordde Baldert. ‘Ik kom met antwoorden. Wilt u ze horen?
Alban hield zijn hoofd schuin en keek Baldert aan. ‘Misschien,’ zei hij.
« Zwart omlijnd
Facetten (Sophia 6) »
« Zwart omlijnd Facetten (Sophia 6) »
Communicatie, Mensen, Natuur
Vergeten eiland
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hay van den Munckhof of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Zwart omlijnd Facetten (Sophia 6) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
De meeste 120W-stukjes zijn zoals ik het zie óf korte afgeronde verhaaltjes, óf gedichten óf een soort ‘minicolumns’.
‘Vergeten eiland’ zweeft daar zo’n beetje tussenin. Het is bedoeld als een oefening om in zo weinig mogelijk woorden een setting en sfeer neer te zetten, die nieuwsgierig maakt naar het mogelijke vervolg. Als dat lukt, mag ik het misschien tóch als een min of meer afgerond stukje beschouwen. Een soort experiment dus … 😉
Ja, ik denk wel dat je een sfeer neerzet. Is het een idee om dit in de tegenwoordige tijd te zetten?
@ Inge
Dat heb ik overwogen, maar voor mijn gevoel maakt het bij een verhaal als dit niet zo veel uit. Ik denk dat je met je opmerking (bewust of onbewust) aan wilt geven dat dit stukje wel wat spannender of directer zou mogen. Soms helpt een ikvorm en/of tegenwoordige tijd daarbij, maar ik vermoed toch dat het deze keer vooral aan de inhoud ligt.
Misschien is het al te duidelijk dat dit eigenlijk een fragmentje uit een groter verhaal is?
@Hay, Goed geschreven. De(ze) lezer krijgt het gevoel midden in een verhaal te stappen, en er ook weer uit te stappen, maar het vreemde is, dat het niet echt nodig is te weten wat er voor- en nadien gebeurde.
Ik vind het een goed verhaal. Een moment uit een groter verhaal, dat op zichzelf toch een afgerond geheel is.
Vreemd dat ik het stuk hartloos aantrof.
@Hay, sfeervol beeld, door de namen krijgt het voor mij een ander tijdsbeeld. Ik hou ervan. Je laat de lezer inderdaad raden naar wat er is gebeurd maar wat mij betreft zou je wel iets meer kunnnen blootgeven. Alban en Baldert zijn vrij neutraal qua emoties.
@ Ineke
Mooi dat het bij jou overkwam zoals ik het bedoelde.
@ Desiree
Inderdaad, er worden niet echt emoties beschreven, tenzij je de nieuwsgierigheid van Alban ook een emotie noemt. Het klinkt misschien flauw, maar ik denk dat je in zo’n stukje zelf de echte emoties in moet vullen die aan dit fragment voorafgaan of er op volgen. Ik wilde via dit stukje bij de lezer de suggestie wekken dat er iets aan de hand is dat het kluizenaarsbestaan van Alban drastisch (dus ook emotioneel) op de kop gaat zetten.
Wat een lap toelichting … 😉
@Hay, helemaal prima. 🙂
@Hay een leuke toelichting, dat wel 😉