Op een heuveltop stond ik stil en keek omlaag. De omgeving daar beneden zou troosteloos geleken hebben, als ik troosteloosheid had kunnen herkennen.
Ik had mijn prooi jarenlang opgejaagd en hem nu gevonden. De prooi was ergens daar beneden.
Er viel grijze sneeuw, al heel lang. Het zou langer doorgaan, misschien wel voor altijd. De sneeuw was niet gevaarlijk, althans niet voor mij. Hij was gevaarlijk voor de opgejaagde prooi, want radioactief. De prooi was de laatste van zijn soort.
Bijgevolg kon ik netzogoed wachten. De neerdwarrelende sneeuw zou mijn werk op termijn wel opknappen, ook zonder mijn hulp. Maar ik was een robot en voor mijn taak geprogrammeerd. Ik daalde af van de heuveltop om het af te maken.
« Zwijgend
Ik zeg niks »
« Zwijgend Ik zeg niks »
Communicatie
Ik, jagerrobot
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jozef Faucompret of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Zwijgend Ik zeg niks »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Is ‘netzogoed’ één woord?
Overigens wel een mooi stukje!
Een verhaal dat goed past binnen het tema van de wedstrijd.
Opmerking:
Netzogoed zou net zo goed moeten zijn.
Het probleem is op te lossen door te kiezen voor evengoed.
Stop de tijd: tema moet natuurlijk thema zijn
Ineke, mag de tijd weer verder?
Excuus @CB, dat ik de tijd zo lang stil liet staan