Ik laat mijn teennagels zo lang mogelijk groeien. Tot ik de nagel van mijn grote teen tussen mijn duim en wijsvinger kan pakken, gaat alles goed. Vanaf dat moment moet ik iedere dag even-, soms zelfs twee keer voelen. De onrust stijgt, ik wil de schaar grijpen en ze afknippen, maar ik wil ze ook nog langer hebben! Gisteren verloor ik mijn beheersing en knipte ik ze opgelucht af. Keurig recht, netjes en zonder inscheuren. Twee rijtjes van van vijf nagels liggen op de tafel. Rustig neem ik afscheid. Zachtjes schuif ik ze in de palm van mijn hand. Ik kijk nog even alvorens ik ze in de prullenbak gooi. Over twee maanden mag ik weer. Ik kan niet wachten.


Hmn, een weinig herkenbare sensatie. Geen ‘De moeite waard’, geen Tweet, geen ‘Vind ik leuk’, dus helemaal terug naar af. Herkenbaar.