Uniform met pet. Ondanks het aantal kilometers dat hij liep, hing zijn zware posttas ver voor hem op zijn dikke buik. Onder zijn uniform, waarover vaak een regencape, opvallend kleine voeten en dikke enkels.
De altijd vrolijk fluitende postbode? Een chagrijn, voorzitter van de kinderhatersbond. Als je rolschaatste kon je vloekend ‘een klap voor je harses’ krijgen – het is een fabel dat als je een duikelaar een duw geeft, hij wiebelend vanzelf weer rechtop komt, merkten wij.
Laatst kwam ik hem tegen. Als goedgelovige brengt hij nu het kerkkrantje rond. Een laptoptas, meer heeft hij niet nodig in zijn voormalige wijk van afvalligen – ik keek naar zijn dikke enkels en dacht aan rolschaatsen…
‘Etter,’ groette hij als blijk van herkenning.
Recente reacties