Ik heb het vast gemist, een treurige boodschap ofzo. Teksten in de sfeer van ‘lang geprobeerd’ of ‘dapper volgehouden’.
Vreemd ook wel, omdat ik elke week wel een keertje een bezoekje bracht. Ik dacht dat ik op de hoogte was.
Was er niet om geduld gevraagd?
Het kan niet anders dan dat het voorbij is, nu de laatste twee der Mohikanen niet meer van zich laten horen. Er valt een soort van leegte.
Maar ik geef niet op. Ik blijf doorgaan. Ik hoef geen stimulans van buiten. Er valt genoeg te beleven in de wereld daarbuiten en die kleinere vanbinnen. Eigenlijk deed ik het altijd al voor mezelf. Geen prijs of reactie nodig.
Vind er mijn eigen woorden voor, honderdtwintig.

@Lisette. Sterkte met het verwerken van dit verlies op 120W. Hopelijk vind je desondanks, zoals je inderdaad al zegt, je eigen 120 woorden.
@Cesar: dankje, maar er gloort hoop! Luc heeft ook een stukje geschreven.