Het wordt nu echt tijd om haar de waarheid te vertellen. Dat nog langer uitstellen zou pure wreedheid zijn. Even diep ademhalen…
‘Ik moet je iets vertellen.’
Met grote glinsterende ogen staart ze me aan.
‘Je bent nu drie jaar oud, dus je hebt inmiddels het recht om dit te weten.’
Ik zie een blik van verbazing in haar ogen.
‘Ik ben namelijk niet je echte moeder.’
Zie ik nu haar ogen enigszins vochtig worden of verbeeld ik me dat?
Schuldbewust staar ik een poos naar de grond. Dan kijk ik haar toch weer aan, in de hoop op een blik van begrip of vergeving.
Ineens draait ze zich om en springt op de salontafel, sierlijk zwaaiend met haar staart.

Recente reacties